Hoe kon het gebeuren dat deze talentvolle 17-jarige jongen een einde aan zijn leven maakt?

Vorig jaar hebben we voor een gemeente een Prisma calamiteitenonderzoek gedaan naar een suïcide van een jongen die in beeld was bij jeugdhulp. Als een calamiteit plaatsvindt dan doen jeugdhulpverleners hier altijd onderzoek naar om ervan te leren voor soortelijke gebeurtenissen. Hieronder de casus en de leer- en verbeterpunten.

De jongen wilde componist worden, maar werd niet toegelaten op de gewenste vervolgopleiding. Hij kreeg daar te horen dat hij geen talent had. Hij trok zich terug en kreeg conflicten thuis.

Zijn ouders zochten namens hun zoon hulp bij het wijkteam. Eigenlijk wilde hij niet, maar hij bewoog mee. Hij kreeg een indicatie en mocht zelf een hulpverlener uitkiezen die geschikt leek. Het werd een coach. Die coach had geen wachtlijst en een leuke website. Het was een vlotte man die jongeren begeleide bij het versterken van zelfbeeld en eigen regie. Tijdens de coaching ging de zoon ging steeds meer uit contact thuis. De coach hield het contact met de ouders af. Hij was er alleen voor de jongen.

De bezorgde ouders zochten  contact met school en de huisarts, maar omdat hun zoon al bijna 17 was en hij op dat moment geen contact wilde met zijn ouders werden zij niet betrokken.De huisarts wilde wel verwijzen naar de ggz, maar dan moest zoon wel meekomen.

De zorgen van ouders namen toe omdat zoon alleen nog op zijn kamer zat, in het donker, druk was met zijn laptop en volledig uit contact. Ouders trokken aan de bel bij school, huisarts en coach. Daar kregen ze de boodschap zich niet bemoeien en hun zoon los te laten omdat hij op eigen benen wilde staan. Ten einde raad lukte het de ouders om met hulp van familie een intake te regelen bij de ggz. Dat kwam te laat. De jongen maakte daags voor de intake een einde aan zijn leven.

Wat ging hier mogelijk mis?

Add a comment